Fabuleuven 2

Het was zweten.

De minnepoort is namelijk nogal warom vanop het podium.
Over de twee voorstelling heden ten dage, de negentiende van den eerste moand,
kunnen we kort zijn. Ze waren: stevig, een tikkeltje hefitg en het publiek liet flink van zich horen.
Wat schaffen we voortaan af?
Geen fietspompjes meer die onverwachtse wendingen nemen.
Geen plastieken regenjas meer voor de dood.
(tenzij dat iemand die deze blog leest weet waar ge zo'n doorschijnende regenfrak kunt kopen? Iemand?)

Er zijn weer nieuwe leuke filmpjes en foto's te beloeren op onze zuster-site:
http://web.mac.com/steven.beersmans

Fabuleuven (1)

Zoals elk jaar mogen we een aantal keren spelen in onze thuishaven Leuven.
Jammer genoeg is de minnepoort geen ideale theaterzaal. De vreemde architectuur bevordert niet meteen de gezelligheid en ons heimweegevoel naar het knusse wagehuys of de sfeervolle schouwburg was bij momenten groot.
Maar ach, we mogen niet zagen. Onze technieker Stefan heeft superhard zijn best gedaan om onze voorstelling technisch zo goed mogelijk te vertalen naar de minnepoort-mogelijkheden.
De voorstelling op donderdagnamiddag kende een aantal vreemde voorvallen. Zo vloog de fietspomp van de donderpreker onverwachts het publiek in en raakte het voorhoofd van een meisje op de eerste rij. Auw auw auw! Leuk was anders. onze excuses tov dat meisje zijn dan ook zeer groot. Verder wilde het fluiten op de vingers van jeroen even niet meer lukken. Helemaal op het einde tijdens de slotmonoloog van de dood vond één of andere pipo het nodig om zijn of haar gsm te laten rinkelen. Beste pipo: ge moogt heel fier zijn op uw gsm. Misschien moet ge daar uw hobby van maken, van theatervoorstellingen uitgebreid te voorzien van goedkope muziekjes en olijk belgerinkel. Doe zo voort!

Het is trouwens fantastisch om te zien hoeveel mensen commentaar achterlaten op onze blog. We worden nu werkelijk overstelpt met vragen. Tijdens het weekend zullen we dan ook de nodige tijd uittrekken om op al jullie intellegente opmerkingen te reageren. Zonder jullie zou er immers geen theaterleven zijn!

vraag maar raak!

Een leuke vraag van Bruintje

"wanneer vinden jullie zelf een optreden geslaagd? In welke mate kan een publiek een optreden maken of kraken?"

Als je een voorstelling weken aan een stuk speelt begin je die steeds beter te leren kennen. Je weet welke grappen altijd werken, waar inzakmomenten zitten, waar je de tragiek moet opzoeken en waar de humor...etc. De ideale voorstelling is dan ook die voorstelling waar je van opening tot slot het publiek zo kan meenemen in je verhaal dat ze bij wijze van spreken uit je hand eten. Dat wil niet zeggen dat we onverwachte reacties of vreemde wendingen verafschuwen. Het is in ieder geval niet fijn wanneer je voelt dat het publiek op de foute dingen reageert, of wanneer ze helemaal niet reageren.
In die zin kan het publiek de kwaliteit en sfeer van voorstelling heel erg mee bepalen. Maar het blijft altijd een spel van geven en nemen. We hebben ook wel eens een slechte dag en wanneer wij dan wat zwakjes aanvangen is het natuurlijk heel begrijpelijk dat het publiek je dat niet in dank afneemt. Nu, spelen voor scholen is sowieso een vak appart. Een hele groep jongeren van dezelfde leeftijd reageert heel anders (dikwijls veel heftiger) dan een doorsnee volwassen avondpubliek. Gelukkig is Spelregels echt gemaakt voor jongeren en hebben we niet liever dat het publiek wat weerwerk geeft. We hebben gisteren in leopoldsburg nog gemerkt dat we liever voor hele grote groepen spelen ipv voor slechts een paar klassen. Volle zalen verhogen de energie aanzienlijk. Dat is voor ieder stuk weer anders. Er zijn theatervoorstellingen die zo intiem en kwetsbaar zijn dat ze veel beter werken voor een klein publiekje.

Zo, hopelijk is dit een beetje een antwoord op je vraag.

De groeten,

Allard.

Kijk eens naar het vogeltje!

Wie meer foto- en zelfs filmmateriaal wil zien van onze tournee,
gaat hier dan heen
en bezoeke deze site eens

http://web.mac.com/steven.beersmans

Gij zult er heel wat meer foto's zien
al dan niet pikant of schunnig
De leute!

Paardengezwets

Als bij toeval ontstaat er op deze blog een kleine discussie over de scène met het paard, meer bepaald de imitatie ervan.
Iemand schreef:
“Ik vond het stuk wel goed, maar soms iets te overdreven. bv. dat stuk met dat paard vond ik wel iets té.”
Bij de voorstelling van Merksem lazen we dan weer dit:
“Er was een scene waar ik bijna doodging van het lachen en dat was wanneer Marjorie en Allard een paard naspeelde .”

Hoe denken de anderen hier over?
U kan ook hier uw meest hillarische moment of scène nomineren.
Go go go!

Wij gingen op kamp!

Vandaag trokken we naar ‘t Kamp (de volkse en traditionele benaming voor Leopoldsburg)
En het moet gezegd: Leopoldsburg heeft een pracht van een theaterzaal. Stefan kon de lichten weer richten en doen schijnen als nooit tevoren. Alleman was dus content.
Deze ochtend speelden we de eerste ochtendvoorstelling van de tournee en dat was er precies ook een tikkeltje aan te zien. Spelregels blijft toch een serieus energiek stuk om te spelen en combineer dat dan met maar weinig uurtjes slaap achter de rug, ja dan krijg je hier en daar lichte verzakking in de voorstelling hè. Maar in de namiddag zat er dubbel zo veel volk en werden onze concentratiesensoren geactiveerd. Theater kan soms echt een feest zijn.
Nog een extra vermelding voor de sympathieke leerkracht in het midden van de eerste rij tijdens de namiddagvoorstelling: Mevrouw, uw kijklust en sprekende ogen hebben ons spelplezier een skonen spreekwoordelijken boest gegeven!

Ons ni zitten vervele in Herzele

Het was warm in de Steenoven.
Een bomvolle zaal vol springlevend publiek.
Maar...en dat moet echt wel gezegd...het was er uiterst gezellig.
Het werd een forse voorstelling maar met ontzettend veel opzwepende reacties vanuit de zaal. De kers op de taart kwam deze keer tijdens de slotmonoloog van de dood. Wanneer de dood op tragische wijze de woorden “Ik zen content” uitsprak, antwoordde de hele zaal in koor “van contentement”!
Een absolute unieke ervaring.
Herzele, wij zullen u nooit meer vergeten.


groeten vanuit Goudheuvel.