Er viel heel wat te beleuven vandaag (2)

Wat een vreemde tweede dag...

In den ochtend werden we in het publiek verblijd door leerlingen van de kunsthumaniora van het lemmensinstituut, de school die ons allen bindt. Onze lieve ex-leerkracht Nederlands Veerle Leysen (van mij & Edith toen we nog echte puberkens waren) vergezelden hen naar het theater. Het deed ons wel iets om voor onze eigen school te mogen spelen. Een vleugje nostalgie was niet ver weg. Bij aanvang werd er zelfs een heus 'spandoek' omhoog gehouden met mijn naam erop. Dit had ik nog nooit in mijn carrière mogen meemaken. Ik kreeg er haast rode kaakskens van.
De voorstelling zelf was akelig stil en rustig. Is Leuven dan echt té braaf?

Om half 2 was er een extra voorstelling voor normaalschool studenten, een erg volwassen publiek dus. Het was een erg fijne afwisseling met de zovele schoolvoorstellingen. Deze mensen lachten met andere dingen en genoten hoorbaar met volle teugen. Alles verliep vlekkeloos ware het niet dat Jeroen mij met zijn houten zwaard bij aanvang van het stuk haast een gebroken vinger sloeg. Was hij geïnspireerd door Marie-Ange? Wilde hij Marjorie en Allard gelijke verwondingen toebrengen. Neen, het ging gewoon per ongeluk. Ik kwam er met een pijnlijke blauwe vinger vanaf, geen gebroken botjes dus. Het deed wel raar om de hele voorstelling lang met een stekende pijn te moeten spelen. Weer een ervaring rijker!

Wat staat er ons morgen te wachten?

Een tsunamieke of twee?

groeten,
Allard

Lang zullen we Leuven! (1)

En daar staan we dan...`
terug op het podium waar spelregels voor de eerste keer gespeeld werd...
Het wagehuys in leuven.
Drie dagen op rij, zes voorstellingen lang, spelen we hier ons spel.
Het podium is erg klein.
De zaal is in vergelijking met andere zalen van onze tournee ook erg klein.
En Marie-ange voelt zich ook erg klein: ze viel dit weekend van de trap en brak een vinger en kneusde haar beentjes.
De voorstelling werd owv van veiligheidsredenen en medische gevallen aangepast zodanig dat marie-ange niet nog meer pijn zou ondervinden. Haar blauwe plekken zijn nu al erg talrijk. Gelukkig hebben we haar tijdens het spelen met respect behandeld en bracht ze het er erg goed vanaf. (al trapte ze deze ochten ook nog eens in een stukje glas, is het meisken voor het ongeluk geboren?)

Deze middag mochten we van Stefan, die op 5 minuten van de zaal woont, bij hem thuis gaan eten! Hij liet ons zijn zelfgebakken brood proeven en toverde een chocoladetaart met peren op tafel. Feeeeest!!!!

Een analyse van het Leuvense publiek zal volgen wanneer we de 6 voorstellingen gespeeld hebben. Tot morgen!