en toen geschiedde het...
De allerallerlaatste Spelregels.
Het deed een beetje raar. Het besef dat we drie jaar geleden deze voorstelling maakten. Dat we elkaar leerden kennen. Dat we lief en leed met elkaar deelden. Dat we kinderen baarden. Dat we nu weer aan iets nieuws kunnen beginnen en dat we nu totaal nog niet weten hoe dat er gaat uitzien.
Ik schrijf dit twee dagen na de laatste voorstelling en eigenlijk lijkt het alsof we elke moment weer gaan spelen van ridderke te goudheuvel, dat het nog niet echt gedaan is. Het dringt precies niet helemaal tot mij door.
We mogen het laatste publiek van Ternat trouwens eeuwig dankbaar zijn. Ze waren fantastisch om deze laatste voorstelling voor te spelen. merci merci. Alleen...in het begin lag er wel een gestroomlijnd papieren vliegtuigje voor de voeten van de dood. Aan de goede gooier en prima vliegtuigmikker zou ik het volgende willen zeggen:" spijtig dat ge geen boodschap op uw vliegtuigske hebt geschreven. Dan konden wij achteraf uw bedoelingen wat beter snappen. Ook zeer gedurfd van in den pikken donker uw worp uit te voeren. Jammer genoeg bestonden er in de middeleeuwen nog geen vliegtuigen en konden we uw plooisel geen echte plaats geven in het stuk. Volgende keer beter!"
Achteraf was er veel taart en veel champagne en kregen we van technieker Stefan een heus playmobilpakske!!!
Stefan is en blijft onze grote held. Hij mag nooit mee buigen op de planken maar wij buigen nu ons hoofd diep naar hem en melden met luide stem: ZONDER U, EDELE STEFAN, GEEN THEATER! MERCI VOOR UW VELE WERK ACHTER DE SCHERMEN!
ziezo.
En dan valt nu het doek.
en ook over dezen blog.
snik.
tot de volgende!
